وقتی هوای چشم ترا مه گرفته بود

وقتی هوای چشم ترا مه گرفته بود

نام گزینة شعری شاعر جوان بلخی( ابراهیم امینی ) است.

 

که یک ماه قبل چاپ و تکثیر شد . ابراهیم امینی عضو انجمن های نویسنده گان بلخ ، قلم ، ظهیر الدین محمد بابر و همچنان عضو گروه دبیران « حلقة زلف یار» نیز می باشد . که در دو سال اخیر در این حلقات باويژه گی ممتازی  بالیده است . «وقتی هوای چشم ترا مه گرفته بود» نخستین گزینة شعری وی است که در طی سه سال آماده شده است.  بیشتر اشعار این گزینه را غزل های نغز و عاشقانه تشکیل می دهند؛ امینی با غزل های  این مجموعه،  مخاطبان زیادی پیدا کرده است که اینک غزلی  از کتاب اش را به ترنم می نشینیم.

 

                                  چشمان سیه ! چه چشم سفیدم به خاطرت

                                    هر چه کشیدنی ست کشیدم به خاطرت

                          تو قبله ای و من ز شمال و جنوب و شرق

                  هر تار ارتباط بریدم به خاطرت

         خیاط پاره های لباس دلم  نگاه!

گردیده قطع تار امیدم به خاطرت

 فردا دوباره من به حساب تو می رسم

        امروز را لزوم ندیدم به خاطرت

                 یک کوچه از جدایی و پدورد ما نشد

                         نشناختی مرا، نه رسیدم به خاطرت

                                  دیگر نمی کنند تفاوت برای من

                                        شام محرم و شب عیدم به خاطرت

 

برای دریافت PDF این کتاب، لطفاً کلیک کنید!

ترنم های دلتنگی

مجیر (با ترنم های دلتنگی) در حلقة زلف یار

 

به دنبال محافل ادبی یی( ویژه) ـ که از طرف « حلقة زلف یار» برای شاعران مطرح کشور برگزار می شود ـ این بار یاران « زلف یار» در برابر  «زمزمه گر ترنم های دلتنگی » زانو زده بودند. در آغاز همه گوش فرا دادند به سروده های تازه یی وهاب مجیر   ـ که با صدای شاعر اش زمزمه می شد و همه را به فضای جادویی  شاعرانه غرق ساخته بود ـ  و در بخش دوم  جوانان نویسنده بلخی با ارائه پرسش ها، محفل را با فضای صمیمی و پر بار  پایان بخشیدند.

 

وهاب مجیر با چاپ سه مجموعه شعری«همه سو حصار و زندان »، «یک کوچه پنجره» و «آشفته تر از باد»  ـ در هشت سال اخیر ـ  نام و جایگاه ویژه یی در قطار شاعران مطرح کشور پیدا نموده است. که مجموعه اخیر وی  ( آشفته تر از باد ) چند روز قبل  از طرف انجمن ادبی ـ فرهنگی ظهیر الدین محمد بابر به چاپ و نشر رسید، غزلی از این مجموعه را به ترنم می نشینیم.

     ... و تو ز هر که گسسته، تحملم کردی

    عذاب بودم و بسته، تحملم کردی

اگر چه بودم در اضطراب، در آتش

اگر چه بودم خسته، تحملم کردی

     همیشه پیش تو از روزگار نالیدم

              و تو قرار نشسته تحملم کردی

                      اگر ز حوصله بیرون اذیت ات کردم

                             نشد جبین تو بسته، تحملم کردی

                                   خدا کم ات نکند باز هم رفیق قدیم!

                                          که مثل دست شکسته، تحملم کردی